|
Het is héél lastig om iemand te kunnen ‘genezen’, als die vindt dat er ‘niets aan de hand’ is.
Men noemt dat "(gebrek aan) ziekte-inzicht", of (voor de psyhologische variant) "werkelijkheidstoetsing".
Voor de preventievegeneeskunst is dat nog lastiger: de meeste mensen menen dat ze gezond leven.
De praktijk wijst echter uit dat dit vaak niet het geval is; en dat ze uitgaan van verkeerde informatie.
De 'gezondheidszorg' van dit moment is ingericht op het verdienen aan ziekte.
Het gevolg is dat die ziekteindustrie het voorkómen van ziekte willen voorkómen.
Veel van het geld wat ze verdienen wordt gebruikt voor advertenties, die misleiden.
Wat nodig is, is dat mensen voor hun eigen gezondheid kunnen zorgen.
Dat is een lastig gegeven, zolang mensen verkeerd worden voorgelicht door bedrijven.
"Je kan erop vertrouwen dat je op die bedrijven niet kan vertrouwen"; ze wensen winst.
Wil je je eigen gezondheid kunnen verzorgen, dan moet je ook je eigen informatie verzorgen.
Dat houdt in dat je jouw eigen studieprojecten opzet, uitwerkt, en met anderen deelt.
Dan ontdek je ook dat jezelf, en anderen, werken met incomplete informatie.
Belangrijker is daat je je vragen stelt over wat jij normaal vindt, en waarom dat zo is.
Want veel mensen menen dat ze heel gezond leven; ze zijn er vaak van overtuigd.
Of, omgekeerd, menen ze dat het lichaam zo robuurt is dat het niet lijdt onder hun leefstijl.
Artsen leren veel over ons lichaam, hoe het werkt; en over ziekten en medicijnen.
Maar artsen leven niet gezonder, of langer dan andere mensen; het aantal suïciden was zelfs hoger.
Wat dat betreft kan je voor gezond(er) leven géén voorbeeld nemen aan artsen.
Maar dat is ook niet van belang: het is jouw lichaam; JIJ moet er voor zorgen.
Maar dat is waar het voor veel mensen lastig is om daarmee te beginnen.
Immers ze hebben onvoldoende geleerd over het verzorgen van eigen lichaam.
In plaats daarvan leerden ze dat ze op dokters kunnen vertrouwen.
Maar voor preventieve zorg, zijn dokters niet persé het goede voorbeeld.
Het gaat er niet om dat je (nog) niet weet hoe je lichaam werkt en hoe je het kan verzorgen.
Je leeft je hele leven lang al met je lichaam, en hebt er enorm veel ervaring mee ontwikkeld.
Dat je nog niet meer weet maakt niet uit; want dat kan je (hier en elders) leren.
Maar dat lukt alleen wanner je even aanneemt dat wat je al weet, je niet helpt.
Veel mensen komen namelijk terecht in een verkeerd zelfbeeld van hun zelfbeleving.
Ze gaan er van uit dat wat ze altijd/steeds/weer doen, dat dat normaal is.
Meestal is het tegendeel waar: het is niet normaal; maar wel een gewoonte.
Het is dan ook nodig om daar een onderscheid in te (leren) maken:
We leven in principe allemaal met een onbegrip voor ons lichaam.
Dat is door omstandigheden in onze samenleving zo ontstaan.
Dat is echter géén reden om het daarbij te laten.
We kunnen elk, samen, een goedwerkend lichaamsbegrip vormen.
|
